"Baglama" is het meest gebruikte snaarinstrument in de Turkse volksmuziek. Afhankelijk van de grootte van het instrument en van de regio waarin de bağlama gebruikt wordt, worden er verschillende benamingen aan gegeven, zoals bv. Bağlama, Divan Sazı, Bozuk, Çöğür, Kopuz, Irızva, Cura, Tambura enz.

De Cura is de kleinste in formaat met tevens het hoogste geluid. Iets groter dan de Cura is de Tambura. Dit instrument geeft een geluid dat een octaaf lager is dan de Cura. De Divan Saz heeft het diepste geluid, deze is een octaaf lager dan de Tambura. .

De Bağlama bestaat uit drie belangrijke onderdelen; de Tekne, de Göğüs en de Sap. Het gedeelte dat Tekne heet wordt meestal vervaardigd van het hout van de moerbeiboom, maar ook het hout van de jeneverstruik, de beuk, de spar en de walnoot worden vaak gebruikt. De Göğüs wordt gemaakt van sparrehout, de Sap van het hout van de walnootboom of van de jeneverstruik.

Aan het uiteinde van de Sap, wat "steel" betekent, zit het gedeelte waaraan de snaren bevestigd worden, dit deel wordt "burgu" genoemd. De Bağlama wordt met de burgu gestemd. De Bağlama wordt bespeeld met een Mızrap of Tezene (gemaakt van de schors van de kerseboom, of van plastic), in sommige regio´s gebruikt men gewoon de vingers. Deze techniek wordt "şelpe" genoemd.

Op de Bağlama bevinden zich drie groepen snaren, ieder met twee of drie snaren. Deze groepen kunnen op verschillende manieren samengesteld worden, met elk een eigen naam. De manier van stemmen waarbij de onderste groep snaren de la-toon geeft, wordt "Bağlama düzeni" genoemd. De middelste groep snaren geven hierbij de re-toon en de bovenste snaren de mi-toon. Behalve de "Bağlama düzeni" kunnen we ook de "Kara düzen", de "Misket düzen", de "Müstezat düzen", de "Abdal düzen" en de "Rast düzen" noemen.

De "Kabak kemane" is een Turks volksinstrument. De vorm is verschillend, afhankelijk van de regio waarin dit instrument gebruikt wordt. De Kabak, Kemane, Iklığ, Rabab, de Hegit in de provincie Hatay, de Rubaba in het Zuid-oosten van Turkije, de Kemancha in Azerbaidzjaan en de Gıcak of Gıccek bij de Turken uit Centraal-Azië; al deze instrumenten zijn afgeleid van de Kabak Kemane.

De Kabak Kemane wordt meestal gemaakt van kalebas, maar ook het hout van allerlei boomsoorten wordt gebruikt. De "Sap", de steel, wordt vervaardigd van hard hout. Onder het gedeelte dat de Tekne wordt genoemd, bevindt zich een spil die men op de knie plaatst, op deze manier kan men het instrument tijdens het bespelen makkelijk heen en weer bewegen. Voor de boog maakt men gebruik van het haar van een paardenstaart, die men aan beide uiteinden bevestigd aan een klein stokje

De Kaval is een Turks blaasinstrument. In de volksmond wordt het ook wel "het instrument van herders" genoemd; de herder leidt zijn schapen met zijn Kaval. In sommige gebieden heet de kaval ook wel Guval of Kuval. Waarschijnlijk ontleent dit instrument zijn naam aan "kav", wat hol betekent. Het bereik van het geluid is ongeveer 2,5 tot 3 octaaf.

In volksmuziekkoren wordt de Kaval veelvuldig gebruikt, het karakteristieke geluid gaat niet verloren, maar ook als solo-instrument is de Kaval goed bruikbaar.

Een precieze maat voor de Kaval is niet te geven, het instrument heeft geen standaard. De lengte kan verschillen van 30 tot 80 centimeter, de diameter is ongeveer 1,5 centimeter. Aan de bovenkant bevinden zich zeven toonsleutels en aan de onderkant bevindt zich er één. Behalve deze sleutels bevinden zich er nog vier aan de onderkant van de Kaval.

De Davul is een Turks slaginstrument. Hoewel dit slaginstrument veel vergelijkingen toont met de gewone drum, zijn er toch enkele belangrijke verschillen. De muzikant plaatst de Davul namelijk onder de arm en drumt met zijn handen op het toestel, ook de kleinere diameter is een opvallend verschil